Akustik versiyonu orjinalinden daha iyi olan parçlardan biri.
Hüzünse hüzün, huzursa huzur. I Am Oak’dan başka bir şey beklemek anlamsız olur. Son albümü ile karşınızda.
Karşınızda günahın meyvesi The Civil Wars. Joy Williams ve John Paul belki de hayatlarının en manalı işini yapıp bu grubu kurmuşlar. Grubun adı yaptıkları müzikle, şarkılarındaki manalarla fazlasıyla uyuşmakta. Kendileri bir Angus & Julia Stone efendime söyleyeyim bir Glen Hansard & Marketa Irglova, bir Maria Taylor & And LeMaster’ı andırsalar da onlardan daha az folk daha yumuşak ve şuan için bana göre daha güzel bir müzik yapmaktalar. Ayrıca, bayıldığım bir Leonard Cohen parçası olan Dance Me To The End Of Love coverlarıyla gönlümü iyice fethetmiştirler.
Myspace biyografisinde “I only possess a small guitar, a slim stuffed panda, and I don’t understand recording and mixing, pardon me.” diyerek samimiyetin dibine vurmuş, adını sanını bilmediğim bir dişi kişiliğin projesi Panda Beach. Genelde iki dakikayı geçmeyen kısa ve öz şarkıları tadını damağınıza bırakıp bitiveriyor. “Deeper” adlı parçası ayrı bir güzel.
Hope Panda can swim.
